Test: parowar Clatronic DG 3270

Obudowa i wygląd

Część bazowa parowaru jest bardzo lekka. Wykonano ją z metalu i plastiku (na zdjęciu widać wyraźnie dwa kolory – inox oraz czerń). Na obudowie znajduje się pokrętło programatora zegarowego oraz lampka kontrolna. W zbiorniku przeznaczonym na wodę widać oznaczenia wskazujące wymaganą ilość wody (trzeba się dobrze przyjrzeć, ponieważ nie zostały wyróżnione innym kolorem). Już na początku rzuca się w oczy krótki (!) przewód opisywanego sprzętu. Podłączony z tyłu urządzenia kabel zapewnia użytkownikom niewielkie pole manewru – albo ustawimy maszynę przy samym gniazdku albo musimy się posiłkować przedłużaczem. Jest to spory minus, który dawał o sobie znać w trakcie samego parowania.

Miski parowaru (podobnie jak cała reszta „ruchomych dodatków”) wykonane zostały z plastiku. Mimo iż części te wydają się w miarę wytrzymałe, to nie odważyłbym się sprawdzać, czy wytrzymają upadek z 1 metra – szczerze w to wątpię. Ramki łączące są twarde, a zarazem elastyczne – wydają się być solidnym punktem naszego zestawu. Sprzęt prezentuje się nieźle – zwłaszcza, gdy jest dokładnie wyczyszczony i wypolerowany. Uderza prostota wykonania – bak wyświetlacza, rozbudowanego panelu sterowania itd. W dzisiejszych czasach większość urządzeń jest urozmaicana ww. cudami techniki, a ten sprzęt jakoś się bez tego ostał. Z jednej strony tracimy sporą gamę funkcji i możliwości, którymi naszpikowano „elektroniczne parowary”, z drugiej jednak dochodzimy do prostej zasady – mniej elektroniki = mniejsze szanse na usterki i ewentualne naprawy. Według mnie prosty znaczy praktyczny i tego zamierzam się trzymać w przypadku tego urządzenia.